‘Nggo wor mba indo na nggo mar’

‘Als we niet zingen, zullen we zeker sterven’

Onder het motto ’Zingen om te overleven – van Kijne tot Ap’ werd op 4 februari de Papua Solidariteitsdag gehouden. De Papoea’s zingen als ze onderweg zijn, lopend of in de prauw, als er een bruiloft is of als er gerouwd wordt. In vroegere tijden werd er gezongen bij de voorbereiding op de strijd en bij het sluiten van vrede. Soms wordt er ook bij gedanst. Zingen geeft levensmoed en verbindt mensen met elkaar.

Nog steeds worden de traditionele liederen gezongen, zoal de wor op Biak en de liederen met voorzanger en refrein in het bergland. De grote betekenis van het lied in tijden van vreugde, heimwee en verdriet en de grote verschillen tussen het bergland en de kustgebieden kwamen aan de orde in een boeiend en beeldend verhaal van de Papoease cultureel antropoloog en musicus Ferry Marisan. Ontroerend waren de liederen van verdriet, hoop en vertrouwen, gezongen door Eef Mamoribo. De muziekgroep Mambesak wist de goedgevulde zaal in de Amersfoortse Johanneskerk volledig in vervoering te brengen, zodat de aanwezigen spontaan tot de reidans overgingen.

In de middag waren er boeiende workshops over allerlei aspecten van muziek en dans op Papua. De bijeenkomst begon met het ontsteken van kaarsen ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de mensenrechtenschendingen in Papua. De organisatie was in handen van de werkgroep Papua Solidariteit in samenwerking met een vijftal Papua-organisaties waaronder Hapin.

Facebooktwitterpinterestlinkedin

  • 31 mei 2017
  • Categorie Nieuws

Projecten